Ik zal jullie wel eens wat laten zien!
Lees hier het verhaal van Silvia. Een jonge vrouw met een WaJong uitkering die zichzelf via de Wet Sociale Werkvoorziening een plek op de arbeidsmarkt heeft veroverd, een startkwalificatie heeft binnen gehaald en nu toegelaten is tot MBO 3 niveau. Haar coach Elly noemt daarbij de rol van haar werkgever Icare van cruciaal belang, net als haar oplossingsgerichte benadering en werkwijze: Elly werkt vanuit Silvia’s mogelijkheden, vanuit wat er WEL kan.
Geen startkwalificatie
Studierichting? Doorleren? Op jonge leeftijd moeten we al vroeg keuzes maken. Dat werkt echt niet voor iedereen. Wist je dat driekwart van de beroepsbevolking helemaal niet werkt in het vak waarvoor hij geleerd heeft?
School was voor Silvia een vervelende ervaring, waar ze zo snel mogelijk van àf wilde zijn. Ze ging zo snel mogelijk aan het werk, al op haar zestiende. In de schoonmaak, in de horeca…tot ze een paar jaar later een werkplek vond bij Woonzorgcentrum Mozaiek in Zuidlaren. Aanvankelijk was dat in de facilitaire dienst en huishouding. Maar daar raakte Silvia geïnteresseerd in het zorgberoep: DAAR wilde ze (haar) werk van maken!
Eerst een opleidingsplek
Met hulp van Elly Mladenovic van Werkplein Drentsche Aa (Silvia’s coach met veel zorginstellingen in haar netwerk) vond ze een opleidingsplek bij Icare, in woonvoorziening Kloosterakker in Assen.Daar wonen mensen die zorg en verpleging nodig hebben vanwege dementie. Zij wonen met 8 mensen in woongroepen waar ze elk hun eigen appartement hebben. In de gezamenlijke huiskamer wordt samen gekookt en gegeten. Daarnaast zijn er activiteiten, bijvoorbeeld zingen of creatieve middagen.
In één zo’n woongroep ging Silvia aan de slag, terwijl ze de opleiding voor Zorgassistent volgde, en met succes. Haar studie gaat zo goed, dat ze nu begint aan verzorgende G, niveau MBO 3!
Hoe kreeg ze nu eigenlijk de 'smaak' voor school te pakken?
Silvia vertelt daar open over: “Ik werd nooit gemotiveerd om te gaan leren, niet op school en ook niet door mijn omgeving. Altijd hoorde ik van: zou je dat nou wel doen, dat lukt je vast niet… of ik werd gepest. Of het nu ging om schoolwerk of om mijn rijbewijs……
En eigenlijk was die dé-motivatie uiteindelijk mijn drijfveer! Want ik dacht echt op een gegeven moment: Ik zal jullie wel eens wat laten zien!!! Toen ik mijn werk in de zorg leuk begon te vinden, dacht ik: ik ga er voor! Ik ben toen zelf in de vakantieperiode er op af gestapt. Door mijn motivatie kreeg ik toen ineens succes. Ik kreeg een arbeidscontract en mocht met de opleiding starten. Ik ben zo blij nu!
Krapte op de arbeidsmarkt? Tijd om de deur open te zetten voor mensen die onverwachte kwaliteiten meebrengen!
Er is krapte op de arbeidsmarkt. We weten inmiddels dat we, om die krapte te verminderen, creatief moeten zijn. Daarin spelen mensen met ‘een afstand tot de arbeidsmarkt’ een grote rol.
We hebben het al jaren over die term. Hoewel we weten dat ieder mens uniek is (met unieke kwaliteiten) is het toch verleidelijk om mensen in vakjes te plaatsen. Daarmee zet je mensen met ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ pas ECHT op afstand. Want: wil je iemand met dat label wel in dienst nemen? Maar ook: hoe moet het voelen voor de mensen in kwestie? En hoe ga ik als werkgever die afstand wegnemen?
Zeker NU kunnen werkgevers het zich niet langer permitteren om vacatures te plaatsen voor een schaap met 5 poten. Daarmee creëer je namelijk zelf de afstand tot zoveel getalenteerde en gemotiveerde mensen die graag een goede bijdrage leveren. Tijd om deuren open te zetten voor mensen die willen werken en onverwachte kwaliteiten meebrengen!